Ruimte voor Rituelen

Joan Halifax is een Zen boeddhist met jarenlange ervaring in hospices in de Verenigde Staten. Ze schrijft boeken en geeft lezingen en retraites.
Een van haar boeken draagt de titel: ‘ Als sterven dichtbij komt’, en ditzelfde boek is ook verschenen als:  ‘De laatste woorden van liefde’.
In dit boek beschrijft ze veel eigen ervaringen met stervende mensen en Lees verder →

Toen ik na mijn schouderoperatie weer gitaar kon spelen, was het inmiddels niet meer mogelijk met ‘mijn’ wekelijkse mantra groepen binnen te zingen.
Ik besloot om in de duinen te gaan zingen, op een redelijke beschutte plek.
Het zingen te midden van de elementen geeft Lees verder →

Waken na overlijden
In vroeger tijden was het waken bij overledenen onderdeel van het leven, waardoor de dood als een natuurlijk deel van het leven werd ervaren. De overledenen bleven Lees verder →

Het is er dan toch van gekomen, maandag 16 maart ben ik geopereerd aan mijn schouder, nog steeds als gevolg van de val van een kameel in oktober. 

Lees verder →

Ik werd vanochtend wakker met het woord ‘laks’ in mijn hoofd, maar kon niet meer terughalen waarover ik had gedroomd.

Toen ik in het Jacobshospice werkte als vrijwilligster, besloot ik te kijken naar mijn wensen en verlangens aan de hand van de vraag: Lees verder →

‘Schrijf maar over mij”, hoorde ik in mezelf vanochtend vroeg in bed, toen ik nadacht over een blog. Lees verder →

Deze dagen leef ik met deze begrippen: dragen en gedragen worden.
Letterlijk, lichamelijk dragen we veel in ons leven.
We doen boodschappen, we verhuizen, we zijn altijd wel bezig met het dragen van iets.
Baby’s dragen we in onze buik en later op de arm.
Toen we mijn vader en een jaar later mijn moeder begroeven, Lees verder →

Sinds half oktober, toen ik in Jordanië van een kameel ben gevallen, leef ik met pijn in mijn bovenarm, die uit mijn schouder komt.
In mijn leven heb ik pijnen gehad die ik schaar onder de ‘gewone’ pijnen: oor-, hoofd- en kiespijn, menstruatiepijn, rugpijn, stijve nek.
Al deze pijnen duurden nooit langer dan een week. Lees verder →

In februari 2009 maakte ik een vijfdaagse reis op kamelen door de Sinaï.  Dat was een overweldigende ervaring. Vooral omdat ik voor het eerst los van mijn gezin, met opgroeiende kinderen, op vakantie ging. Zij gingen op wintersport, ik ging naar de woestijn.
Het was met een groep begeleid door bedoeïenen.

Lees verder →

Vandaag vertrekt onze jongste zoon naar Nieuw-Zeeland, met een open ticket.
Een jaar heeft hij erover gedaan voor hij dit besluit nam en hieraan toe was.
En nu is het zover.

Lees verder →