ritueel aan de vloedlijn

Handfasting en ringwarming aan de vloedlijn.

Hij kwam uit Limburg, zij uit Den Haag. Via via had ze over me gehoord: vorig jaar was ze, hoogzwanger, in het stadhuis getrouwd om het goed geregeld te hebben, en ze hadden besloten dat de ceremonie (in Den Haag) en het feest (in Limburg) later zouden plaatsvinden, op beide plekken wilden ze iets doen om hun levens ook op die wijze net elkaar te verbinden. Inmiddels woonden ze met hun dochter in Limburg.

We kwamen tot het volgende ritueel:
Er lag een cirkel van stof klaar aan de vloedlijn op het strand, en de gasten namen eromheen plaats. Het paar kwam vanuit de duinen aangewandeld en werd ontvangen door de gasten.

Na wat uitleg over het ritueel liepen ze met een glazen pot gevuld met water uit Limburg naar de zee, waar de bruidegom het water in uitgoot. Hun ringen deden ze af en reinigden ze in de zee. Twee neefjes kregen de taak om de ringen rond te laten gaan door het gezelschap: iedereen mocht ze in hun handen nemen om een wens of zegen mee te geven.

Ze namen plaats in de cirkel, hun heilige ruimte, en hun handen werden vastgebonden door twee getuigen.  Daarna werden ze toegesproken door haar vader. Vervolgens spraken ze hun eigen beloften naar elkaar uit, open en kwetsbaar.

Toen was het moment om de ringen, gewarmd en opgeladen om te doen.

Ik sprak een tekst uit, waarna de handen door de andere getuigen werden losgemaakt, ten teken dat ze in vrijheid bij elkaar blijven.

Nadat ze uit de cirkel gestapt waren, liepen ze met de glazen pot naar zee waar zij water schepte om mee te nemen naar hun nieuwe woonplek in Limburg, om op deze wijze beide dierbare plekken met elkaar te verbinden.

Geroerd liepen we terug en was het tijd voor taart en toastmoment

 


ruimte voor rituelen