labyrintloop van Hanneke Gunsing

Zandloper

En dan zie ik een heel dun streepje op het zand, het is bijna onzichtbaar.
Ik stap er zorgvuldig over heen.
Net de grote stap die ik zette toen ik naar Amerika ging voor mijn uitwisselingsjaar.
Even later staan er drie lijntjes kruiselings op elkaar.
De neiging tot hinkelen borrelt op van ver.
En dat doe ik dan.

Het kind in mij wil springen, dansen, zingen.
Dat verwachtte ik helemaal niet toen ik aan mijn labyrint begon.
Ik moest de tijd nemen en zelf de afstand bepalen tot het begin.
En steeds verder liep ik achteruit, richting zon.
Daar was Thuis, daar wilde ik blijven.
Ik wilde helemaal niet verder, want ik zag al die golven aanzwellen.
Wat waren het er veel en wat zagen ze er dreigend uit.
Waarom zou ik zo be-roerd willen worden?

Na een lange aarzeling ging ik moeizaam door de poort.
Tijdens de eerste helft van mijn zandloop loop ik keurig tussen de lijntjes.
Een hondenpoot in het zand: ach, Kees – de lieve hond in mijn pleeggezin.
Schelpjes overal met soms een heel mooie: goede mensen, die ik heb ontmoet.
Een paar neem ik mee op mijn reis.

En dan wat schelpjes op hun rug met water en zand er in:
Ondersteboven gegooide puberjaren met tranen en schuring.
Lang blijf ik staan kijken naar die zee met zijn dreigende golven.
Elke golf zwelt aan en wordt schuim, telkens weer.
Mijn kinderangst voor steeds maar weer ongewisse veranderingen vindt zijn spiegel.
Hoe vertrouwd.

In het labyrinthart roep ik heel hard ZEE, ondersteund door indianengetrommel.
En dan keer ik me naar de zon en roep vanuit mijn tenen nog een keer.
Die schreeuw zit er al heel lang en beneemt me regelmatig de adem.

‘Sitting on the dock of the bay’ zing en swing ik.
De tweede helft van mijn loop gaat veel sneller:
ik hinkel, dans, ga dwars en buiten de lijntjes.
De bevrijding is groot en mijn hart geeft in wat ik kan en mag en moet doen.
Ik moet er om lachen en voel me lichtvoetig.
(HOE)ZEE!

Een labyrintloop volgt blijkbaar de chakra’s.
Vanaf het hart-chakra in het midden zag mijn reis er heel anders uit.
Zeggen mijn toeschouwers.
En weet ik.

Teruglopen over het strand gaat gedachteloos, pijnloos.
Zomaar kilo’s lichter in de zon.
Broeder Zon, Zuster Water:
Uit het Zonnelied van de Italiaanse heilige.
Die avond heet de nieuwe Paus Franciscus.
 


ruimte voor rituelen